Eindelijk, na 1 jaar en 1 dag wachten is mijn visum aanvraag eindelijk goedgekeurd! Voelt wel erg onwerkelijk nu het zo ver is; ik heb me er eigenlijk altijd stiekum een beetje op ingesteld dat ik het niet zou krijgen om teleurstellingen te voorkomen. Maar nu het moment dan toch daar is voelt het wel raar; dat ik straks na ruim 9 jaar mijn huis op ga zeggen; dat het niet mijn huis meer zal zijn -als- ik terugkom; dat ik mijn werk op moet gaan zeggen; dat ik al mijn familie en vrienden zo lang niet meer zal zien (maar hopelijk komen er velen op bezoek! ).

Ik denk er nu aan om begin Januari met mijn zusje naar Berlijn te gaan om mijn visum te valideren; en dan eind maart naar Perth of Melbourne te vliegen en dan lekker 2 a 3 maanden te gaan reizen.

Het grappige is; na mijn bericht op xpdite.net kreeg ik gewoon direct al een job offer in Melbourne (bij een tv maatschappij) in mijn mailbox Erg tof maar op ‘t moment denk ik alleen aan Sydney…

Wat betreft mijn werk; we zijn net van de week verhuisd naar het nieuwe pand (Oosterdok Eiland) en toen ik even terug moest naar het ‘oude’ gebouw (waar ik ruim 2 jaar heb gewerkt) had ik op de een of andere manier het gevoel dat ik er niet meer werkte. Ik denk dat de verandering met het nieuwe gebouw qua reizen, locatie, ruimte (!!!), collega’s en de wandeling door (voor mij) onbekend terrein zo groot was dat ik het gevoel had dat het niet meer mijn werk was. Dat voelde zo vervreemdend dat ik het opeens ook veel minder erg vind om nu te moeten zeggen dat ik ga stoppen.

Als ik mijn visum nou niet had gehad had ik er graag nog even gebleven; maar het lot (bestaat dat?) brengt mij nieuwe nieuwe kansen; nieuwe mogelijheden…