De eerste generatie Nederlandse migranten dunt snel uit in Australië. De jongere lichting Nederlanders down under past zich beter aan en heeft minder heimwee. Maar de saamhorigheid onder landgenoten is onveranderd groot.
Een Penetrante walm van oliebollen trekt langs de draaiorgels op het terrein van de Rembrandt club. Onder een slinger rood-wit-blauwe vlaggetjes moeten Engelina (65) en Albert (68) Lambregts hun stem verheffen om Het kleine café aan de haven te trotseren. Bij de ingang had een levensgrote foto van tante Leen met een bordje ‘welkom’ al aangekondigd dat de jaren vijftig om de hoek liggen bij de club van Nederlandse emigranten in Sydney.
Eén keer per jaar organiseren de emigranten hun Dutch Festival, vertelt Engelina. Om hun vervagende herinneringen aan Holland op te halen, om Goude kaas te kopen, of ontbijtkoek. Een ouder stel speelt een potje Scrabble. In september woont Engelina precies vijftig jaar in Australië. Zelf zou ze wel terugwillen naar Nederland, maar ze is te lang weg. ‘Mijn straat in Den Haag bestaat niet meer. Mijn kinderen willen hier niet weg. Ze hebben niets met Nederland. So, ik moet hier blijven.’
Continue reading


