De eerste generatie Nederlandse migranten dunt snel uit in Australië. De jongere lichting Nederlanders down under past zich beter aan en heeft minder heimwee. Maar de saamhorigheid onder landgenoten is onveranderd groot.

Een Penetrante walm van oliebollen trekt langs de draaiorgels op het terrein van de Rembrandt club. Onder een slinger rood-wit-blauwe vlaggetjes moeten Engelina (65) en Albert (68) Lambregts hun stem verheffen om Het kleine café aan de haven te trotseren. Bij de ingang had een levensgrote foto van tante Leen met een bordje ‘welkom’ al aangekondigd dat de jaren vijftig om de hoek liggen bij de club van Nederlandse emigranten in Sydney.
Eén keer per jaar organiseren de emigranten hun Dutch Festival, vertelt Engelina. Om hun vervagende herinneringen aan Holland op te halen, om Goude kaas te kopen, of ontbijtkoek. Een ouder stel speelt een potje Scrabble. In september woont Engelina precies vijftig jaar in Australië. Zelf zou ze wel terugwillen naar Nederland, maar ze is te lang weg. ‘Mijn straat in Den Haag bestaat niet meer. Mijn kinderen willen hier niet weg. Ze hebben niets met Nederland. So, ik moet hier blijven.’
(more…)

Vorig jaar zomer was het bijna gelukt een Honda Monkey te kopen in Biarritz, maar the bastard wouldn’t sell. Aangezien ik er altijd wel eens eentje zou willen hebben besloot ik eens op de Australische Google variant te zoeken of deze schitterende machientjes ook in Down Under te vinden waren. En wat bleek? Er is zelfs een heuse Australische community site (http://www.monkeygarage.com.au/) en een internationale site (http://www.planetminis.com) met enthousiastelingen die ze restaureren. Misschien dat ik er in Oz eenje voor een leuke prijs op de kop kan tikken?

Ik kwam bij Youtube een filmpje van David Attenborough tegen over de Australische Lyre bird. Deze schitterende vogel heeft niet zijn eigen zang, maar immiteert het geluid van andere vogels. Hij doet dat zo goed dat deze andere vogels denken dat het één van hun eigen soort is. Naast het immiteren van andere vogels is de Lyrebird ook heel kunstig in het immiteren van andere geluiden die hij tegenkomt in het Australische woud. Het filmpje laat zien wat deze vogel zingt als hij in het bos wat Japanners tegen het lijf is gelopen of een houthakker met kettingzaag

Net terug van een weekje New York samen met Joost. Hier onder een kleine impressie van wat we zoal hebben gezien:

De nieuwe Lynch is uit en draait deze week in het Louis Hartlooper Complex op het Ledig Erf. Omdat niet helemaal duidelijk was of hij na deze week ook nog zou draaien wilde ik eigenlijk deze week gaan dus heb ik Wouter opgetrommeld en gisteren (1e paasdag) zijn we hem dan ook gaan bekijken.

De recenties varieerden van “brilliant” tot “waardeloos” dus ik was vrij benieuwd

De film begon -na wat wazigheden- enigzins structuur en verhaallijn te vertonen, tot we vlak voor de pauze de lijn weer volkomen kwijt waren. Teruggekomen uit de pauze bleek de helft van de zaal vertrokken te zijn en de film werd zelfs alleen maar waziger.

Het bizarre is dat bijvoorbeeld Lost Highway en Mulholland Drive ook vrij wazige films zijn maar die hebben toch nog engizins een verhaallijn. Die lijn was helaas bij deze film ver te zoeken.

Voordat de film in premiere ging hebben ook zowel Laura Dern als Justin Theroux gezegd dat ze geen flauw idee hadden waar de film nou eigenlijk over ging. David Lynch heeft ook voor deze film een heel andere aanpak gekozen; er was namelijk geen script. Op elke draaidag schreef hij een stuk van het script en alle delen samen vormden deze 3 uur durende film.

Op zich is het leuk dat hij improviseert alleen is zijn experiment niet helemaal goed uitgepakt. Nieuwe Revu verwoordt het zo: “Inland Empire is een epileptische explosie van een regisseur die de weg kwijt is”.

Wat mij betreft schrijft hij voortaan gewoon wel weer vooraf een script; het lijkt me dat dat toch een betere film op zal leveren

Vanavond zijn we weer eens naar Blackout geweest in Tivoli waar vanavond Andy C draaide. Aangezien Andy C erg goede live sets heeft was ik erg benieuwd naar zijn draaitafel kunsten. Toen de Nieuw Zeelandse vergezellende DJ aan het indraaien roken we plots een chloorlucht en heel de vloer liep vol water. De uitsmijter wist te vertellen dat er ergens een leiding was gesprongen; maar ik heb nog nooit van leidingen vol chloor gehoord dus het was vast een smoesje. Nadat was volk met trekkers de vloer had leeggeveegd kon het feest echt beginnen.

Het vreemde was alleen dat achteraf gezien, Andy C helemaal niet op Andy C leek! Ookal was het een goeie avond; wij denken dat we zijn genept en dat het eigenlijk iemand anders was… bizar!

[edit]na vergelijkingen met andere foto’s bleek het toch wel Andy C te zijn [/edit]

Vandaag was het moment daar; ik heb Merlot en Syrah weggebracht naar Chantal in Baarn, hun nieuwe baasje. Enerzijds wil ik hen niet alle toestanden laten ondergaan die bij het emigreren horen (inentingen, vliegreis, quarantaine, totaal andere omgeving) en anderzijds kan ik het geld goed gebruiken (minimaal 1000 euro per kat). Daarnaast wil ik misschien eerst in Oz rondtrekken en daar passen niet echt twee katten bij. Kortom, het is het beste zo. Maar dat neemt niet weg dat het wel even wennen zal zijn…